Hayatta bazı dönemler olur…

Bir şeyler üst üste gelir, planlar tutmaz, işler aksar, hesaplar şaşar.

Böyle zamanlarda hepimizin ilk yaptığı şey bellidir:

Eldeki birikimi bozarız, altını bozarız, çeki bozarız, paramızı çözeriz…

Ama aslında en değerli şeyi unutuyoruz: moralimizi.

Ben artık şunu net görüyorum:

Hayat bazen seni sıkıştırır, bazen cebini zorlar ama asıl sınav moralindedir.

Çünkü moral bozulduğunda, elindeki en büyük sermayeyi kaybedersin: kendini yönetme gücünü.

Altını bozarsın yine alırsın.

Çeki bozarsın yine düzenlersin.

Parayı bozarsın, yeniden kazanırsın.

Ama moral çökerse, hiçbir şeyi toparlayacak enerjin kalmaz.

Bugün biraz daha ileri görüşlü düşünüyorum:

İnsanın asıl birikimi banka hesabında değil, direncinde.

Toparlanma gücünde.

Ayakta kalma isteğinde.

Bu yüzden ben kendi kendime hep şunu söylüyorum:

“Evet, olur böyle günler. Bozuyorsan boz… ama sakın moralini bozma.”

Çünkü en zor zamanlar bile geçiyor.

Geçmeyen tek şey, kendine söylediğin sözün ağırlığı.

Moral yüksek olduğunda, en kötü gün bile yönetilebilir hâle geliyor.

“Moral, insanın görünmeyen sermayesidir; o güçlü kaldıkça hiçbir kayıp kalıcı değildir.”