Son dönemlerde fark ediyorum…

İnsanlar artık “iyi olmak”la uğraşmıyor,

iyiymiş gibi görünmekle uğraşıyor.

Mutluymuş gibi, güçlüymüş gibi, umursamazmış gibi, düşüncesizmiş gibi…

Kısacası gerçek değil; dışarıdan gözüken hâlin peşindeler.

Ben bu durumu hep tek bir cümleyle açıklıyorum:

“Mış gibi görünmek kolaydır, ama gerçeğin ağırlığı kaçınılmazdır.”

Çünkü insan kendini kandırınca, dünya ona inanmış gibi yapsa bile içi kabul etmiyor.

Mutluymuş gibi görünmek, mutluluğu getirmiyor;

güçlüymüş gibi görünmek, gücü artırmıyor;

umursamıyormuş gibi görünmek, acıyı hafifletmiyor.

Dışarıya verdikleri görüntü büyüdükçe, içlerindeki boşluk da büyüyor.

O görüntüyü korumak için daha çok maske, daha çok rol, daha çok çaba…

Ve gün geliyor, insan kendi gerçeğini unutuyor.

Ben artık şunu görüyorum:

Gerçek olmak, “mış gibi” olmaktan çok daha huzurlu.

Eksik ol, kırık ol, yorgun ol…

Yeter ki sahici ol.

İnsan kendine dürüst olduğunda, dünya onu istediği gibi değil, olması gerektiği gibi kabul ediyor.

Ve en güzeli de şu:

Gerçek hâlinle yaşadığın hayat, “mış gibi” yaşadığından çok daha hafif.

“Mış gibi görünmek kalabalığı kandırır; kendine dürüst olmak hayatı güzelleştirir.”