Bazen insan kendi derdine o kadar odaklanıyor ki,
sanki dünyada acı çeken tek kişi kendisiymiş gibi hissediyor.
Oysa durup etrafına baktığında fark ediyorsun:
Herkesin içinde sessizce taşıdığı bir yük var.

Kimin ne derdi olduğunu bilmiyorsun.
Yanından geçenin, gülümseyenin, güçlü görünenin…
Belki senin “küçük” sandığın şey, onun için yıllardır taşınan bir ağırlık.
Belki de senin yaşadığın şey, bir başkasının her gün uyandığı gerçek.

Ben bunu zamanla öğrendim.
İnsanlar anlatmadığı için dertsiz sanılıyor.
Suskunluk çoğu zaman iyilikten değil, yorgunluktan geliyor.
Herkesin bir sınavı var ama herkesin sınavı görünür değil.

Bu yüzden artık daha yumuşak bakıyorum hayata.
Daha az yargılıyor, daha çok anlamaya çalışıyorum.
Çünkü dert sadece benim değil;
ama herkes kendi derdini, kendi gücü kadar taşıyor.

Belki de bu farkındalık insanı büyüten şey.
Kendi acını küçültmeden, başkasınınkini de yok saymadan…
Aynı masada oturmayı öğrenmek.

Bugün biri sana sert geldiyse,
belki onun da içi darmadağındır.
Bugün sen yorulduysan,
bil ki yalnız değilsin.

“Herkesin bir derdi var; olgunluk, bunu unutmadan yaşamayı öğrenmek.”