BHA BLOG

Son zamanlarda içimi en çok acıtan şeylerden biri şu:Mustafa Kemal Atatürk’ün hatırasına ve Türk bayrağına yönelik yapılan saldırılar.Bayrak indiriliyor, yakılıyor, küçümseniyor.Ve bunu yapanlar sanki bir şey kazanacaklarını sanıyor. Ama şunu çok net söylemek gerekiyor:Bu bir protesto değil, bu bir cehalet gösterisi.Bir milletin ortak değerine saldırmak ne cesarettir ne de fikir özgürlüğü.Bu, tarih bilmemektir.Bu, neye karşı durduğunu bile anlamamaktır. Atatürk, hayattayken bu zihniyetle zaten savaştı.Cehaletle, gericilikle, bölücülükle, kimliksizleştirme çabalarıyla…Ve kazandı.Bugün hâlâ bu ülkede özgürce konuşabiliyorsak, bunu o mücadelenin kazanılmasına borçluyuz. Şunu…

Devamını Oku Devamını Oku

Son dönemlerde fark ediyorum… İnsanlar artık “iyi olmak”la uğraşmıyor, iyiymiş gibi görünmekle uğraşıyor. Mutluymuş gibi, güçlüymüş gibi, umursamazmış gibi, düşüncesizmiş gibi… Kısacası gerçek değil; dışarıdan gözüken hâlin peşindeler. Ben bu durumu hep tek bir cümleyle açıklıyorum: “Mış gibi görünmek kolaydır, ama gerçeğin ağırlığı kaçınılmazdır.” Çünkü insan kendini kandırınca, dünya ona inanmış gibi yapsa bile içi kabul etmiyor. Mutluymuş gibi görünmek, mutluluğu getirmiyor; güçlüymüş gibi görünmek, gücü artırmıyor; umursamıyormuş gibi görünmek, acıyı hafifletmiyor. Dışarıya verdikleri görüntü büyüdükçe, içlerindeki boşluk da büyüyor. O…

Devamını Oku Devamını Oku

Bazen düşünüyorum… Biz insanlar duygularımızı söylemek için hep bir “özel gün” arıyoruz. Doğum günü, yıldönümü, bayram… Sanki hissettiğimiz şeylerin bir tarihi, bir saati, bir töreni olmak zorundaymış gibi. Ama aslında değil. “İyi ki doğdun” demek için doğum günü beklenir mi gerçekten? Bence hayır. Çünkü insanın hayatına değer katan biri varsa, onu takdir etmek, ona sevgini göstermek, “iyi ki varsın” demek için takvime bakılmaz. Bazen bir an yeter, bazen bir bakış, bazen içten gelen bir cümle. Biz duygularımızı zamanla sınırlandırmayı alışkanlık…

Devamını Oku Devamını Oku

Hayatta bazı dönemler olur… Bir şeyler üst üste gelir, planlar tutmaz, işler aksar, hesaplar şaşar. Böyle zamanlarda hepimizin ilk yaptığı şey bellidir: Eldeki birikimi bozarız, altını bozarız, çeki bozarız, paramızı çözeriz… Ama aslında en değerli şeyi unutuyoruz: moralimizi. Ben artık şunu net görüyorum: Hayat bazen seni sıkıştırır, bazen cebini zorlar ama asıl sınav moralindedir. Çünkü moral bozulduğunda, elindeki en büyük sermayeyi kaybedersin: kendini yönetme gücünü. Altını bozarsın yine alırsın. Çeki bozarsın yine düzenlersin. Parayı bozarsın, yeniden kazanırsın. Ama moral çökerse, hiçbir şeyi…

Devamını Oku Devamını Oku